شیمی و محیط زیست

كاربرد پلي كلرور سولفات آلومينيوم درتصفيه آب و مقايسه آن با ساير مواد منعقدكننده ها

با توجه به اهمیت آب در زندگی و همچنین مسائل محیط زیستی، تصفیه آن از اهمیت خاصی برخوردار میباشد. بهطور کلی در تصفیه آب و فاضلاب از روش های مختلفی از جمله ته نشینی و فیلتراسیون و روش های بیولوژیکی استفاده می شود. یکی از مهمترین روشهای تصفیه آب و فاضلاب، منعقدسازی مواد زائد موجود در آب به وسیله منعقد کننده ها می باشد. عموما عمل رسوب دهی توسط نیروی جاذبه انجام می شود.منتها در این میان می توان از روش هایی (افزودن مواد منعقد کننده) برای افزایش سرعت رسوب دهی استفاده کرد. مواد منعقد کننده دارای انواع مختلفی میباشند که عبارتند از: منعقد کنندههای غیر آلی (معدنی)، منعقد کننده های آلی سنتزی، منعقد کننده های طبیعی. در این پژوهش از منعقد کننده های معدنی همچون پلی کلرور آلومینیوم و پلی کلرور سولفات آلومینیوم و کلرور آهن و سولفات آلومینیوم استفاده شده است. پلی کلرور سولفات آلومینیوم در مقایسه با دیگر تصفیه کننده های غیر آلی دارای ویژگی هایی همچون میزان مصرف کمتر، تولید لجن کمتر،ته نشینی سریع میباشد. به خاطر همین در این تحقیق روش ساخت ماده مذکور بحث شده و همچنین میزان رسوبدهی منعقد کننده های مختلف مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاصل نشان می دهد که با در نظر گرفتن زمان ثابت ته نشینی (90 دقیقه)، میزان رسوبدهی براساس افزایش غلظت مواد منعقد کننده تا یک میزان حدی افزایش می یابد. همچنین در غلظت ثابت مواد منعقد کننده میزان رسوبدهی پلی کلرور سولفات آلومینیوم بیشتر از سایر مواد میباشد.

مرتضی قلیزاده
گروه مهندسی شیمی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسالمی،